10 januari 2016

Blog

Maart 2014 maakte ik een moodboard en daar stond dit gedicht op. Ik herinner mij nog goed dat ik het met verwondering uitknipte en erg verbaasd was dat het uiteindelijk ook nog op mijn moodboard terecht was gekomen. Het waren enkel woorden voor mij. Het zei me niets.

De weken daarna kreeg het langzaamaan enige betekenis en daar bleef het bij.

In september werd mij duidelijk dat ik op pelgrimstocht zou gaan. Een nieuwe ervaring voor mij. Ik liep vroeger wel dagelijks met mijn hond door het bos en toen hij overleden was ging ik met enige regelmaat een stuk lopen, maar ik was niet van de lange afstanden. Het vooruitzicht om dagen achter elkaar te lopen gaf gemengde gevoelens. Trainen was hard nodig, dus begon ik met drie tot vier keer per week lopen waarbij ik de afstand langzaam opvoerde.

En tijdens één van deze wandelingen kwam dat gevoel van zorgeloosheid en ik ervaarde wat het gedicht beschrijft.

Hoe mooi is dat!